Dat je deze film nog niet gezien hebt kan ik mij voorstellen, maar dat je de film überhaupt niet kent kan ik mij niet voorstellen. Ik had hem eigenlijk al veel eerder willen gaan zien, bij voorkeur in de bios, maar in verband met alle drukte is dat er nooit van gekomen. Huren is ook nooit wat geworden. Maar toen ik ze onlangs bij een platenwinkel voor nog geen 5 euro per stuk zag staan heb ik dus meteen deel 1 en 2 aangeschaft. Waarom nu meteen deel 1 en deel 2? Eigenlijk zou het één film worden, maar in verband met de lengte is deze opgesplitst in twee delen.
Afgelopen week, tijdens mijn ziekte, heb ik toch maar eens deel 1 in de DVD speler gestopt. En ik moet zeggen, ik heb me geamuseerd. Een voorwaarde is wel dat je van films houdt die door Quentin Tarantino gemaakt zijn. Als je niet van de smaak van Quentin Tarantino houdt dan kun je maar beter niet aan deze films beginnen. Bloederige scènes die je soms met een korreltje zout moet nemen gecombineerd met een bepaald type humor die niet altijd uit te leggen valt is eigenlijk het basisrecept van de meeste Tarantino films.
In Kill Bill gaat ‘The Bride’, gespeeld door Uma Thurman, die na een aanslag op het moment van de generale repetitie van haar bruiloft terwijl ze zwanger was voor dood wordt achtergelaten. Na vier jaar in coma te hebben gelegen begint ze een missie om op geniale wijze de mensen om zeep te helpen die getracht hebben haar te vermoorden.
De film bevat geweldige beelden die zowel de rode draad dan wel de details fantastisch vastleggen. De vechtscènes die de film bevat, en dat zijn er nogal wat, zijn perfect geregisseerd.
Als je alléén van actiefilms houdt van het kaliber Schwarzenegger, Van Damme of Stallone, is dit misschien niets voor jou. Kill Bill bevat toch iets meer diepgang dan de actiefilms van bovenstaande personen. Voor degenen die toch twijfelen kan ik zeggen dat Kill Bill en echte aanrader is.

Het was weer eens zover. Ben onlangs weer eens wezen shoppen, en weer met een aantal CDs thuisgekomen. Eén van die CDs is van Gavin DeGraw.
Een hele poos geleden werd ik altijd wakker met Rob Stenders (doordat de ontvangst bij ons in de regio steeds minder werd, ben ik over moeten stappen naar een ander ochtend programma). Rob heeft mij toen helemaal gek gemaakt met het nummer 'I don't wanna be' van Gavin DeGraw. Rob Stenders heeft de luisteraars van zijn programma waarschijnlijk aangestoken met het Gavin DeGraw virus, en helaas bleek ook ik vatbaar voor dit virus.
Nadat Gavi DeGraw nog een aantal hits scoorde van dit album kreeg ik ook de kriebels naar de rest van de nummers op het album. Onlangs was het dan zover, toen ik weer een bezoekje moest brengen aan een grote media zaak, lag de CD daar waarschijnlijk al op mij te wachten.
De inmiddels uitgebrachte nummers kende ik inmiddels wel, de andere nummers moet ik, zoals gewoonlijk bij mij, nog even aan wennen. Inmiddels wordt de CD grijs gedraaid (mag dat met CDs nog zo genoemd worden??).
Een ander leuk kenmerk aan deze CD is dat deze CD tgenwoordig als dubbellaar wordt uitgebracht. De tweede CD bevat dezelfde nummers als de eerste CD, maar dan in een gestripte versie, en ik moet ook zeggen, omdat je de nummers van de eerste CD al zo goed kent, de tweede CD ontzettend wennen is, voornamelijk om er nog al wat tempowisselingen inzitten vergeleken met eerste CD.
Voor de liefhebbers van de muziek van Gavin DeGraw is de CD een echte aanrader.

Onlangs weer eens wezen shoppen, en terug gekomen met de nieuwe CD van Robbie Williams: Intensive Care. Toen Robbie nog deel uitmaakte van Take That had hij van mij nog niet de aandacht die hij tegenwoordig heeft. Sinds het nummer Angels, wat de solo doorbraak voor hem betekende heeft hij alweer diverse CD's afgeleverd. Nu moet ik er wel bij vertellen dat ik niet alle CD’s van de beste man bezit, maar daarentegen wel een aantal DVD's.

Hij is uit sinds afgelopen week. Gisteren was ik 'toevallig' bij een platenwinkel in de buurt, waar ik deze CD zag liggen, en heb hem ook maar meteen meegenomen. Vanaf het eerste nummer al meteen de Rolling Stones sound zoals die onder de kenners wel bekend is.

Een nieuw onderdeel op deze pagina: de recensie. Aangezien ik nog wel eens een nieuwe CD dan wel DVD koop, of zo nu en dan de bios of het theater bezoek, heb ik mijzelf voorgenomen om over deze dingen een recensie te schrijven. Eerder heb ik al eens geschreven over de CD's en DVD van Joss Stone, en dat ik deze zo geweldig vond (en nog steeds vind!)

Ik ben gisteravond weer eens wezen shoppen, en onder andere thuisgekomen met de DVD van Dido 'Live at Brixton Academy'. De DVD bevat zoals gezegd een live opname van haar concert in de Brixton Academy. Het leuke van deze DVD is dat er tevens een CD meegeleverd wordt waar een twaalf-tal nummers (DVD heeft 17 nummers) uit dit concert op staan. Zoals verwacht is deze CD copyprotected, maar is volgens het opschrift nog wel af te spelen op een PC.
Ik heb nog niet het hele concert kunnen bekijken, ik heb vanochtend de eerste 30 minuten bekeken en hierbij al zeer onder de indruk van de muziek en de show. De eerste vijf nummer bevatten (dat zijn degene die ik bekeken heb) o.a. de nummers Here with me, Life for rent en Hunter, en de rest van het concert komen nog meer bekende nummers voorbij als Don't leave home en White flag.
Zoals al gezegd ben ik tot nu toe zeer onder de indruk, en ik ben benieuwd of de rest van de DVD mij dit ook bied. M.a.w. ik kom hier dus nog even op terug.
En inderdaad, ook de rest van de DVD ben ik onder de indruk. Ik heb deze weer van voor af aan bekeken. Als ik een cijfer moest geven, zou ik niet precies weten wat het zou moeten worden, in ieder geval een dikke voldoende.