29 Juni '10 - 09:43Vriendschap, tot in de eeuwigheid?

Een voorval afgelopen week bracht me aan het denken wat vriendschap is. Het ‘Goede Doel’ zong jaren geleden over vriendschap, dat dit een illusie was. Ook hoor je wel eens dat je je beste vrienden op een hand kunt tellen.

Wat is vriendschap nu eigenlijk? Wanneer zijn mensen vrienden, wanneer zijn ze goeden bekenden en wanneer zijn spreken we over kennissen?

 

Zeven jaar geleden ben ik getrouwd, en heb voor die gelegenheid mijn beste vriend gevraagd om getuige te zijn voor deze gebeurtenis. We zagen elkaar regelmatig, bij elkaar thuis of in de kroeg, en toen we nog vrijgezel waren gingen we ook met z’n tweeën op vakantie.

In die laatste zeven jaar is er veel gebeurt. Mijn vrouw en ik hebben inmiddels twee kinderen, ik heb een eigen bedrijf, en m’n beste vriend was toen inmiddels al samen gaan wonen (wat hij overigens nog steeds doet), en zij hadden ook hun eigen dingen. Maar op één of andere manier zijn we een beetje uit elkaar gaan groeien, we gingen ieders zo ons eigen ding doen. Zo af en toe zagen we elkaar nog wel eens, of we belden met elkaar. Maar ook dit werd steeds minder. De laatste keer dat we elkaar gezien hebben zal ongeveer anderhalf jaar geleden zijn.

 

Afgelopen week ontving ik een trouwkaart. Mijn vriend en zijn vriendin stappen, na jarenlang samenwonen, in het huwelijksbootje. De teleurstelling viel toen ik las dat we alleen voor het feest waren uitgenodigd, en niet voor de huwelijksplechtigheid, welke je over het algemeen viert met familie en goede vrienden. We waren alleen maar uitgenodigd voor het feest. Eerlijk gezegd voelt dit als een afgang. Het voelt alsof je een goede bekende of kennis geworden bent in plaats van een goede vriend, het voelt alsof je een beetje afgeserveerd wordt. Het voelt niet goed.

 

Waar is het fout gegaan? Wat had ik misschien anders moeten doen? Dit zijn maar twee van de vele vragen die door mijn hoofd dwalen de laatst tijd. Voor de laatst ontmoeting had ik het initiatief genomen, evenals bij een andere vriend (dien nu de ceremoniemeester is). Maar vervolgens is er geen enkel initiatief meer naar ons genomen, om een teken van vriendschap te tonen. Ik ben daarentegen ook niet de persoon die maar constant gaat bellen of afspraken gaat maken om maar vriendjes te blijven, vriendschap moet naar mijn weten van beide kanten komen. Misschien heb ik het in het verleden wel een beetje laten verwateren.

 

Misschien had het ‘Goede Doel’ toch gelijk. Misschien is vriendschap niet meer dan een illusie…