Een voorval afgelopen week bracht me aan het denken wat vriendschap is. Het ‘Goede Doel’ zong jaren geleden over vriendschap, dat dit een illusie was. Ook hoor je wel eens dat je je beste vrienden op een hand kunt tellen.

Wat is vriendschap nu eigenlijk? Wanneer zijn mensen vrienden, wanneer zijn ze goeden bekenden en wanneer zijn spreken we over kennissen?

 

Zeven jaar geleden ben ik getrouwd, en heb voor die gelegenheid mijn beste vriend gevraagd om getuige te zijn voor deze gebeurtenis. We zagen elkaar regelmatig, bij elkaar thuis of in de kroeg, en toen we nog vrijgezel waren gingen we ook met z’n tweeën op vakantie.

In die laatste zeven jaar is er veel gebeurt. Mijn vrouw en ik hebben inmiddels twee kinderen, ik heb een eigen bedrijf, en m’n beste vriend was toen inmiddels al samen gaan wonen (wat hij overigens nog steeds doet), en zij hadden ook hun eigen dingen. Maar op één of andere manier zijn we een beetje uit elkaar gaan groeien, we gingen ieders zo ons eigen ding doen. Zo af en toe zagen we elkaar nog wel eens, of we belden met elkaar. Maar ook dit werd steeds minder. De laatste keer dat we elkaar gezien hebben zal ongeveer anderhalf jaar geleden zijn.

 

Afgelopen week ontving ik een trouwkaart. Mijn vriend en zijn vriendin stappen, na jarenlang samenwonen, in het huwelijksbootje. De teleurstelling viel toen ik las dat we alleen voor het feest waren uitgenodigd, en niet voor de huwelijksplechtigheid, welke je over het algemeen viert met familie en goede vrienden. We waren alleen maar uitgenodigd voor het feest. Eerlijk gezegd voelt dit als een afgang. Het voelt alsof je een goede bekende of kennis geworden bent in plaats van een goede vriend, het voelt alsof je een beetje afgeserveerd wordt. Het voelt niet goed.

 

Waar is het fout gegaan? Wat had ik misschien anders moeten doen? Dit zijn maar twee van de vele vragen die door mijn hoofd dwalen de laatst tijd. Voor de laatst ontmoeting had ik het initiatief genomen, evenals bij een andere vriend (dien nu de ceremoniemeester is). Maar vervolgens is er geen enkel initiatief meer naar ons genomen, om een teken van vriendschap te tonen. Ik ben daarentegen ook niet de persoon die maar constant gaat bellen of afspraken gaat maken om maar vriendjes te blijven, vriendschap moet naar mijn weten van beide kanten komen. Misschien heb ik het in het verleden wel een beetje laten verwateren.

 

Misschien had het ‘Goede Doel’ toch gelijk. Misschien is vriendschap niet meer dan een illusie…

Mocht iemand denken of er nog leven in deze website zit (leest iemand uberhaupt deze website?), ja er zit nog steeds leven in. Ok, ik moet toegeven, het is momenteel een beetje komkommer tijd op deze website, maar in werkelijkheid ben ik gewoon een beetje druk met mijn eigen bedrijf. Eigenlijk zo druk dat ik ook de website van mijn bedrijf nog steeds geen update heb gegeven.
Deze update stond al geplant voor begin 2009, is doorgeschoven naar begin 2010, maar ook tot op heden ben ik er nog niet toe gekomen om hier wat mee te doen.
Sorry voor de afwezigheid. Zodra ik kan meld ik weer nieuwe dingen.

Wat is het toch fantastisch, die Olympische spelen. Wij Nederlanders doen vooral mee aan het schaatsen, met een enkele uitzondering op een andere sport. We gaan zelf zover dat we voor die sporters en hun aanhang een stukje Nederland neerzetten in de vorm van een soort biertent (om de naam maar even niet te noemen), waar onze sporters indien mogelijk gehuldigd worden. Het is zelfs zo dat een bekend Nederlands radiostation er een team naartoe heeft gestuurd (met een studio in diezelfde biertent) die op werkdagen een ochtendprogramma maken, waar ook zo nu en dan bekende nederlanders aanschuiven. Enige verschil is dat ons ochtendprogramma daar, om alles live te houden, laat op de avond gemaakt wordt. Tja, als je in een biertent zit kan het wel eens vookomen dat er een sporter of andere BNer een biertje of ander drankje gehad heeft. Zo ook Erica Terpstra blijkbaar, en wat maken we ons daar weer druk om. Als dit op de ochtend het geval zou zijn, dan had ik het ook raar gevonden, maar het is daar notabene avond, en welke Nederlander drinkt er 's avonds nou niet een biertje of een wijntje? En in de omgeving daar kan ik het me best voorstellen dat er misschien een biertje of ander drankje meer gedronken wordt dan normaal. Over een dikke week zit het hele spektakel er weer op en gaan we gewoon terug naar de orde van de dag. Tot die tijd, geniet er lekker van, en laat die zeikende, jaloerse, Nederlander maar lekker zeiken!

Je bent druk, je hebt nauwelijks tijd om te eten, en als je dan aan het eten bent gaat de telefoon. Meestal is dit dan werk gerelateerd, maar in dit geval was het de juf van mijn oudste zoon.

Of ik zo snel mogelijk naar school wilde komen, omdat mijn zoon gevallen was. Nu valt hij wel eens vaker (dat krijg je soms als kinderen aan het spelen zijn), maar nu was het blijkbaar toch ernstig. Wat moet je dan? Ik heb mijn eten, tenminste wat er resteerde laten staan, ben met de auto naar school gereden en bij aankomst zag ik het slachtoffer bij juf op schoot zitten, waarbij de onderlip en de kin voornamelijk rood waren van het bloed.

Dat bloed was nog niet het ergste, er bleek ook een voortand afgeknapt te zijn en te zijn verdwenen. Bij thuiskomst voor de zekerheid toch maar even met de tandarts gebeld, en we mochten meteen langskomen.

De tand bleek inderdaad volledig afgeknapt, en was ook niet meer te herstellen.

Nu is mijn zoon 4 jaar oud, en heeft dus zijn melkgebit nog. Over een paar jaar worden de melktanden verwisseld met 'echte' tanden. Het afbreken van deze tand komt eigenlijk nog een beetje te vroeg, dus zal hij de komende paar jaar met een lege plek in zijn mond door moeten komen.

Bij hem verwacht ik dat hij er redelijk snel aan wend één tand te missen, maar voor ons en de buitenwereld zal dat wennen wel even wat langer duren verwacht ik (het is toch iedere keer weer dát aangezicht van die missende tand).

Ik zal blij zijn dat hij over een paar jaar weer een nieuwe 'echte' tand krijgt.

Bij deze wil ik iedereen een gelukkig nieuwjaar toewensen, en veel plezier toewensen in 2010!

Voor het tweede jaar achtereen hoef ik geen tientallen handjes mee te schudden. Toen ik nog werknemer was nam ik het liefst nog de eerste week van het nieuwe jaar vrij om hieraan te ontkomen, want na een week is er vrijwel niemand meer die hieraan denkt en gaat het leven weer gewoon verder zoals het altijd al was geweest. Maar vanwege het ondernemerschap hoeft dit niet meer. Ik zit nu in mijn eentje achter mijn beeldscherm, een beetje te werken en muziek te luisteren, en dit bevalt me prima.

Over het ondernemerschap gesproken, ik ben momenteel bezig met een nieuwe website waarvan ik verwacht dat deze in januari nog online moet komen te staan. Verder ga ik mijn aanbod wat uitbreiden om mijn klanten en nieuwe potentiële klanten beter te kunnen helpen.